Poród drogami natury to najlepszy i najbardziej optymalny sposób przyjścia dziecka na świat. Ponadto jest najbezpieczniejszy zarówno dla maleństwa, jak i jego mamy. Rezygnacja z możliwości rodzenia drogami natury na rzecz porodu zabiegowego wynika z nieprawidłowości narażających mamę i dziecko i ma za zadanie chronić ich życie i zdrowie.

Poród naturalny
Jak sama nazwa wskazuje, poród naturalny to akt zaprogramowany przez naturę. Z tego względu ma on niezaprzeczalną wyższość nad wszelkimi innymi metodami narodzin, w które ingeruje człowiek. Oczywiście opieka medyczna nad rodzącą kobietą jest niezbędna, aby poród odbył się bezpiecznie, jednak personel medyczny spełnia w przypadku tego typu porodu jedynie funkcję pomocniczą. Siłą napędową dla porodu naturalnego są skurcze macicy warunkujące przesuwanie się dziecka z dotychczasowego macicznego środowiska w stronę wyjścia na świat.

W początkowej fazie porodu (1 faza) mają miejsce skurcze rozwierające o częstotliwości od ok. 2-3 na pół godziny do 2-3 na 10 minut. Skurcze te mają na celu rozwarcie kanału rodnego do wartości umożliwiającej przedostanie się dziecka – czyli tzw. pełnego rozwarcia, które wynosi 10 cm. Następnie w wyniku skurczów partych rodzi się dziecko (2 faza porodu). Okres ten wymaga od kobiety najwięcej zaangażowania, uwagi i skupienia, aby siłą parcia zwiększać wydajność skurczów macicy. Na końcu również w wyniku skurczów rodzi się łożysko (3 faza porodu).

Poród naturalny ma szereg zalet, których zarys zawrzeć można w kilku punktach:

• daje możliwość brania aktywnego, czynnego udziału w tak doniosłej chwili, jaką są narodziny własnego dziecka;
• umożliwia szybszy powrót do aktywności życia codziennego (nie wiąże się z koniecznością usypiania poprzez znieczulenie ogólne, okresem wybudzania, nieświadomością porodową);
• oszczędza macicę przed okaleczeniem poprzez cięcie, macica jest równie silna i rozciągliwa na całej powierzchni, nie ma na niej blizn;
• dziecko przychodzi na świat w momencie, kiedy jest na to gotowe, ma możliwość samodzielnego zaczerpnięcia pierwszego oddechu (wody płodowe są naturalnie wypychane z dróg oddechowych w wyniku ucisku wywieranego na klatkę piersiową przez drogi rodne).

Cesarskie cięcie
Poród przez cesarskie cięcie to operacyjne wydobycie dziecka z jamy macicy w wyniku chirurgicznego nacięcia powłok brzusznych i ściany mięśnia macicy. Jest to operacja położnicza wykonywana zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym. Cesarskiego cięcia nie wykonuje się rutynowo, jego celem jest ratowanie zdrowia i życia mamy bądź (i) jej dziecka. Z tego względu, aby doszło do cesarskiego cięcia, muszą istnieć ku temu poważne przesłanki.

Wskazaniami bezwzględnymi do wykonania tej operacji są:
ze strony matki

• przeszkody w kanale rodnym, stan po operacjach pochwowych;
• wady miednicy – niewspółmierność porodowa, czyli dysproporcja między główką dziecka a kostnym kanałem rodnym;
• stan po cięciu cesarskim lub po operacjach macicy, zagrożenie pęknięciem macicy;
• ciąża mnoga – trojaczki, bliźniaki w położeniu nieprawidłowym;
• brak postępu porodu;
• łożysko przodujące, przedwczesne odklejenie łożyska;

ze strony dziecka

• zagrażające niedotlenienie – np. w wyniku wypadnięcia pępowiny i uciskanie jej przez kanał rodny;
• nieprawidłowe ułożenie dziecka np. poprzeczne;
• zaburzenia u dziecka np. akcji serca;
• niski poziom płytek krwi.

Źródła:
W. Dudenhausen, W. Pschyrembel, Położnictwo praktyczne i operacje położnicze, Warszawa 2002.
G. H. Bręborowicz [red.], Położnictwo. Podręcznik dla położnych i pielęgniarek, Warszawa 2002.

Autor: Magdalena Dudziak